கொல்ட்டி

“தெலுங்கு படத்துலயெல்லாம் ஏன் இவ்வளவு கேவலமா ட்ரெஸ் போடறாங்க??? மஞ்ச சட்டை, பச்சை பேண்ட்… உங்க ஆளுங்களுக்கு ட்ரெஸ்ஸிங் சென்சே கிடையாதா???”

நான் சொல்லி முடிச்சதும் சுமாவுக்கு பயங்கர கோபம் வந்திடுச்சி.

ஆமாம் என்ன இருந்தாலும் அத்தனை பேர் முன்னாடி நான் அப்படி சொல்லியிருக்கக் கூடாது. அதுவும் எல்லோரும் அவ டீமெட்ஸ்.

சாயந்திரம் 7 மணிக்கு எக்ஸ்டென்ஷனுக்கு கால் வந்தது.

“ரமேஷ் ஹியர்”

“சுமா பேசறேன்”

“ஹிம் சொல்லு”

“சாப்பிட போகலாம்”

“சாப்பிட போகலாமா??? மணி என்ன ஆகுது… இன்னும் புட் கோர்ட்ல சாப்படே ரெடி ஆகியிருக்காது. இன்னும் எப்படியும் அரை மணி நேரமாகும்”

“நான் என் சீட்டில இருந்தா இந்த குங்குமப் பொட்டு வேலை ஏதாவது கொடுக்கும். நீ வா. நம்ம சும்மா வாக்கிங் போயிட்டு அப்பறமா சாப்பிட போகலாம் ”

“சரி… நீ என் பில்டிங் கிட்ட வந்து மிஸ்ஸுடு கால் கொடு நான் வரன்”

வழக்கம் போல் என்ன பேசினோம்னே தெரியாம பேசினோம்… 8 மணிக்கு அவள் மட்டும் சாப்பிட்டாள், அவளை மல்லேஸ்வரம் பஸ்ஸில் ஏற்றிவிட்டு, நான் கோரமங்களா பஸ் பிடித்து வீட்டிற்கு சென்றேன்.

“டேய் ரமேஷ், அந்த அம்மா சப்பாத்தி செஞ்சிருக்காங்க!!! உனக்கு ஹாட் பாக்ஸ்ல இருக்கு”

“ஏன்டா, சப்பாத்திக்கு தொட்டுக்க குருமாவையே காணோம்???”

“கரு வாயந்தான் கடைசியா சாப்பிட்டான்… அவந்தான் தீர்த்திருப்பான்”

“ஏன்டா சொல்லிருந்தா நான் ஆபிஸ்லயே சாப்பிட்டிருப்பேன்… சரி விடு நான் ஜாம் தொட்டு சாப்பிட்டுக்கறேன்”

சப்பாத்தி சாப்பிட ஆரம்பிக்கும் பொது… மிஸ்டு கால் வந்தது.
சுமா வீட்டிக்கு போய் சேர்ந்துட்டா. சரினு ஜெர்கின் போட்டுட்டு போனை எடுத்துட்டு மொட்டை மாடிக்கு போனேன். கீழே வரும்போது மணி 12:15.

ரூம்ல எல்லோரும் மும்மரமாக ஒருவரை ஒருவர் ஓட்டிக் கொண்டிருந்தனர்.
சப்பாத்தி ஆறிப் போய் அப்பளமாக இருந்தது. ஒருவழியாக சாப்பிட்டு முடித்து கூட்டத்தோடு சேர்ந்து அனைவரையும் ஓட்டிவிட்டு 1 மணிக்கு படுக்கைக்கு சென்றேன்.

தூக்கம் வரவில்லை. என்ன இருந்தாலும் இன்னைக்கு அவளை அத்தனை பேருக்கு முன்னால ஓட்டியிருக்க கூடாது. அதைப் பற்றி அவள் போன்ல கூட ஒரு வார்த்தை பேசல. குற்ற உணர்ச்சியாக இருந்தது.

சுமாவை முதன்முதலாக ட்ரெயினிங்கில் பார்த்தது. அவளை எப்போதும் ஆந்திரா கோஷ்டியுடன் தான் பார்க்க முடியும். ஒன்னு, ரெண்டு முறை பேசியிருப்போம். அவ்வளவுதான்.

பிறகு ட்ரெயினிங் முடித்து, ஒவ்வொருவரையும் வெவ்வேறு ஊர்களில் வெவ்வேறு பிராஜக்டில் போட்டார்கள்.

நானும், சுமாவும் ஒரே பிராஜக்ட்டில் சேர்ந்தோம். அவளுக்கு தமிழ் தெரியாது, எனக்கு தெலுகு புரியாது. எப்பவுமே இங்கிலிஸில் தான் பேசிக் கொள்வோம். ரெண்டு பேரும் ஒரே மாட்யுல். அடிக்கடி டெட்லைன் மீட் பண்ணுவதற்காக நைட் வேலை செய்ய வேண்டியது வரும்.

பொண்ணுங்க நைட் cabla தனியா போறது எனக்கு எப்பவுமே பிடிக்காது. பல சமயங்களில் அவளை 9:15 பஸ்ஸில் வீட்டிற்கு போக சொல்லிவிட்டு, அவளுடைய மாட்யூலையும் நானே பார்த்துக் கொள்வேன். அந்த மாதிரி சமயங்களில் சில சமயம் எதுவும் புரியாம அவளுக்கு போன் செய்து பேசிக்கிட்டே வேலை செய்வேன். அவளும் எனக்கு போர் அடிக்குமே என்று 2-3 மணி வரைக்கும் கூட பேசிக்கிட்டே இருப்பா… நான் தூங்குனு சொன்னாலும் இல்லை எனக்கு தூக்கம் வரலைனு சொல்லிடுவா.
(நைட் பொதுவாக ஆன் – சைட்டில் Code Review செய்வார்கள். ஏதாவது தவறு இருந்தால் நாம் அதை சரி பண்ண அவர்களுக்கு உதவ வேண்டும்… அதனால் எங்களுக்கு பொதுவாக அதிக வேலை இருக்காது. ஆனால் நாங்கள் அங்கு இருக்க வேண்டும்)

இப்படியே ரெண்டு பேரும் நல்ல பிரெண்ட்ஸ் ஆகிவிட்டோம். அவள் தங்கி இருந்த PGயில் நிறைய தமிழ் நாட்டுக்கார பெண்கள் இருப்பதாக சொல்வாள்.

எனக்கு யாரையாவது இண்ட்ரடியுஸ் பண்ணிவிடுனு சொன்னா, எப்பவுமே முறைப்பாள். திடிர்னு ஒரு நாள் புட் கோர்டில் அவள் ரூம் மெட் ராதிகாவை அறிமுகப்படுத்தினாள். ராதிகா அன்று எங்களுடன் தான் சாப்பிட்டாள்.

“ரமேஷ், உனக்கு ஒன்னு தெரியுமா??? சுமா இப்பல்லாம் விழுந்து விழுந்து தமிழ் கத்துக்கிறா!!! ”

எனக்கு ஆச்சரியம் தாங்க முடியவில்லை. எப்பவுமே தெலுகுதான் தமிழவிட பெருசுனு என்கிட்ட சண்டை போட்ற சுமாவா தமிழ் கத்துக்கிறா??? ஆனால் இதை என்கிட்ட சொல்லவே இல்லையேனு ஒரு வருத்தம். ஜாவால எல்லாம் டவுட் கேக்கறா, எனக்கு நல்லா தெரிஞ்ச தமிழை யார்கிட்டயோ கத்துக்கிறாளே!!!

ஆனால் இதை ராதிகா சொன்னவுடன், சுமா அவளை முறைத்துவிட்டு “அதெல்லாம் ஒன்னும் இல்லை… அவள் சும்மா விளையாட்டுக்கு சொல்றா”னு வேக வேகமாக சொன்னாள்.

ராதிகாவைப் பார்த்ததும் நல்லதாப் போச்சினு தோனுச்சி.

3 மாசம் கழித்து என்னுடைய பிறந்த நாள்… சனி கிழமையன்று வந்தது…

வெள்ளிக்கிழமை நைட் 9 மணிக்கு போன் செய்தாள். என்னடா இவ்வளவு சீக்கிரமா பண்ணிட்டாளேனு பார்த்தால், 12 மணி வரை பேசிக்கிட்டே இருந்தாள். (எங்கே 12 மணிக்கு சரியாகப் போன் செய்தால் பிஸியாக இருக்குமோனு சந்தேகத்தால் 9 மணிக்கே போன் செய்துவிட்டாள்).

சரியாக பனிரெண்டு மணிக்கு,

“இனிய பிறந்த நாள் வாழ்த்துக்கள்”

“சுமா நீயா பேசறது”, ரமேஷால் அவன் காதை நம்ப முடியவில்லை.

“இல்லை உங்க அம்மா”

மறுபடியும் அதிர்ச்சி.

“ரமேஷ், இனிமே நான் உன்கிட்ட தமிழ்ல தான் பேசுவேன். ஓகேவா???”

ரமேஷ்க்கு அதிர்ச்சி மேல் அதிர்ச்சி. தெளிவா தமிழ்ல பேசறா. எப்படி இவ்வளவு சீக்கிரத்துல கத்துக்கிட்டா.

“அப்பறம் நாளைக்கு உன் பிளான் என்ன???”

“எதுவும் பெருசா இல்லை”

“நம்ம படத்துக்கு போவோமா???”

“என்ன படம்”

“அதை நாளைக்கு PVR போய் முடிவு பண்ணிக்கலாம்”

“சரி… காலைல எனக்கு ஒரு பதினோரு மணிக்கா போன் பண்ணு”

“ஏன்???”

“நான் எழுந்திரிக்க வேணாமா?”

“அடப்பாவி!!! பதினோரு மணிக்கு எழுந்திரிக்க உனக்கு போன் பண்ணனுமா???”

“கேள்வியெல்லாம் கேக்காத எனக்கு புடிக்காது. சொன்னா கேக்கனும் புரியுதா???”

“சரிங்க சார்… நான் பண்றேன்”

போனை வைக்கும் போது மணி 2.

ரூம்ல யாருக்கும் என் பிறந்த நாள் தெரியாது. என்ன செய்ய எங்க ரூம்ல தங்கியிருக்கிற யாரும் நிரந்தரம் கிடையாது. அதனால் யாருக்கும் பெரிய பற்றுதல் இல்லை.

காலையில் 6 மணிக்கு வீட்டில் இருந்து போன்…

“Happy Birthday to u”

“thx மா”

“பிறந்த நாள் வாழ்த்துக்கள்”

“thxப்பா”

“கண்ணு நானும், அப்பாவும் எழுந்து குளிச்சிட்டு கோவிலுக்கு கெளம்பிட்டு இருக்கோம். சரி நீ எழுந்திரிச்சிருக்க மாட்டேனுதான் இவ்வளவு நேரம் கழிச்சி பண்றோம். சரி நீயும் குளிச்சிட்டு கோவிலுக்கு போயிட்டு வா”

“சரிம்மா… நான் இன்னும் எழுந்திரிக்கவே இல்லை.. நைட் ஆபிஸ்ல வேலை அதிகம்… 2 மணி ஆகிடுச்சி”

“சரி கண்ணு… நீ தூங்கு… கோவிலுக்கு போகும் போது மறக்காமல் ஸ்வீட் வாங்கிட்டு போய்… கோவில்ல வயசானவங்க இருந்தா கொடு… அவுங்க மனசால வாழ்த்தனா நீ நல்லா இருப்ப… சரியா???”

“சரிம்மா… நான் உங்களுக்கு போன் பண்றேன்”

செல் இணைப்பு துண்டிக்கப்பட்டது.

பதினொரு மணிக்கு செல்போன் சிணுங்கியது.

Suma Calling….

“ஹாய்…
சொல்லு”

“என்னா…இன்னும் எழுந்திரிக்கலையா???”

“இல்ல… இப்பத்தான் ஏழுந்திரிக்கிறன்”

“அடப்பாவி!!! எத்தனை மணிக்கு சாப்பிட வர???”

“என்ன சாப்பிடவா??? படத்துக்குத் தான சொன்ன???”

“இங்க PGல மதியம் சாப்பாடு கேவலமா இருக்கும். கிருஷ்ணா கபேல மதியம் உன்கூட சாப்பிடலாம்னு பார்த்தேன்”

“சரி வரேன்”

மதியம் 12 மணிக்கு கிருஷ்ணா கபே வந்து சேர்ந்தாள். எனக்கு பிடிச்ச நேவி ப்ளூவில் சுடிதார் போட்டிருந்தாள்.

“என்ன… பர்த்-டேக்கு புது துணியெல்லாம் போடலையா???”

“வீட்ல அம்மா எடுத்து கொடுத்தாங்க… நாந்தான் அதை எடுத்துட்டு வரலை. புது துணியிலெல்லாம் எனக்கு இப்ப இன்ட்ரெஸ்ட் இல்லை. அதுதான் எனக்கு பதில் நீ போட்ருக்கியே அப்பறமென்ன”

“ஏ!!! இது புதுசு இல்ல… நான் காலேஜ்ல போட்டிருந்தது. பெங்களூர் வந்து இப்பதான் பர்ஸ்ட் டைம் போடறேன்.”

“சரி வா… சாப்பிட போகலாம்”

நல்ல சாப்பாடு.

பிறகு இருவரும் PVR சென்றோம்.

“என்ன படம் பார்க்கலாம்”

“உனக்கு ரஜினிதான பிடிக்கும், சந்திரமுகி போகலாம்”

“ஏன் தெலுகு படமெல்லாம் கேவலமாக இருக்கனும்னு இப்படி சொல்றியா???”

அவள் கண் கலங்கிவிட்டது.

“ஏ… சும்மா விளையாட்டுக்கு சொன்னேன்… சந்திரமுகியே போகலாம் வா”

ரெண்டு பேரும் சந்திரமுகி சென்று பார்த்தோம்.

ஒருவழியாக சந்திரமுகி பத்தாவது முறைப் பார்த்தேன். ஆனால் முதல் முறை பார்த்த மாதிரி இருந்தது.

பார்த்துவிட்டு வெளியில் வந்தவுடன், Forumல் கொஞ்ச நேரம் சுற்றினோம்.
லேண்ட் மார்க் சென்றோம். அங்கே எனக்கு கல்கியின் “பொன்னியின் செல்வன்”, “சிவகாமியின் சபதம்”, “பார்த்திபன் கனவு” மூன்றும் சேர்ந்த ஒரு பேக்கை வாங்கி பிறந்த நாள் பரிசாக வழங்கினாள்.

எனக்கு கல்கி பிடிக்கும்னு அவளுக்கு எப்படி தெரியும். அதுவும் நான் சொல்லாமலே அவளே எப்படி அந்த தொகுப்பை சரியாக எடுத்தாள்.

“சுமா, தமிழ் படிக்க கத்துக்கிட்டியா???”

“ஏ!!! அதெல்லாம் இல்லை… பேச கத்துக்கிட்டதே ரொம்ப கஷ்டம். எனக்கு சொல்லி கொடுக்க ரொம்ப கஷ்டப்பட்டாங்க… நீ தான் எனக்கு படிக்க சொல்லி தரனும்”

“அப்பறம் எப்படி புக்கை கரெக்ட்டா எடுத்த???”

“நான் நேத்தே என் பிரெண்டோட வந்து பாத்து வெச்சிக்கிட்டேன். அதுதான்”

சிரித்தாள். என்னுமோ தெரியல.. திடிர்னு எனக்கு அவள் தேவதை மாதிரி தெரிந்தாள்.

அப்படியே சுத்திட்டு டின்னரை Forum Transitல் உள்ள சேலம் கிட்சனில் சாப்பிட்டோம்.

அவளை மல்லேஸ்வரத்திற்கு என்னுடைய டூ-வீலரில் அழைத்து சென்று விட்டு வந்தேன்.

இந்த பிறந்த நாளை என் வாழ்வில் மறக்கவே முடியாது.

பிறகு ஒரு மாதத்தில் இருவரையும் வெவ்வேறு பிராஜக்ட்டிற்கு மாற்றினார்கள்.

அப்படியும் காலை பிரேக் பாஸ்ட், மதியம் லன்ச், சாயந்திரம் ஸ்னாக்ஸ், இரவு டின்னர் எல்லாம் ஒன்றாகவே சாப்பிட்டோம்.

பிறகு அவள் வீட்டிற்கு சென்ற பின் போன் செய்து 12 மணி வரை பேசுவோம்.

ரெண்டு பேரும் ஒருவரை ஒருவர் நன்றாக புரிந்து கொண்டோம்…

அப்படியிருக்கும் நிலையில் அவளை நான் இன்று அப்படி ஓட்டியிருக்க தேவையில்லை. ஒரு வழியாக தூங்கிவிட்டேன்.

தீபாவளிக்கு 3 நாள் லீவு போட்டால் 10 நாள் லீவு கிடைக்கும் போலிருந்தது. ரெண்டு பேரும் 3 நாள் லீவ் போட்டு அவரவர் ஊருக்கு போகலாம் என்று தீர்மானித்திருந்தோம்.

திடிர்னு பத்து நாள் பிரிய போறோம்னு தெரிந்தவுடன், ஏதோ மனசை அழுத்துவதை போல் இருந்தது…

11 மணிக்கு அவளுக்கு டிரெயின்.

மணி 6.

சுமாவின் extensionக்கு போன் செய்தேன்.

“ஏ!!! என்ன சொல்லு…
அந்த குங்குமம் வேற இன்னைக்குனு பாத்து வேலை நிறைய கொடுத்திருக்கு”

“இல்லை… உன்கிட்ட முக்கியமான ஒரு விஷயம் பேசனும்”

“என்ன… சொல்லு
நான் வேற இன்னைக்கு 7:15 பஸ்ஸாவது பிடிக்கனும்”

“சரி… ரயில்-வே ஸ்டஷனுக்கு எத்தனை மணிக்கு வரணும்”

“ஏ!!! அதெல்லாம் தேவையில்லை… நானே போயிக்குவன்”

“நான் உன்கிட்ட வரட்டுமா, வேணாமானு கேக்கல… எத்தனை மணிக்கு நீ ரெயில்-வே ஸ்டெஷன்ல இருப்பனு கேட்டேன்”

“நான் வீட்டில இருந்து புறப்படும் போது உனக்கு போன் பண்றனே… ஓகே வா???”

“சரி”

சுமா அடிக்கடி சொல்லுவா இந்த குங்குமம் வைக்கிற ஆம்பிளைகளையே நம்பக் கூடாதுனு. இன்னைக்கு அவனால எனக்கு பிரச்சனை.

சரி ரயில்வே ஸ்டெஷன்ல பார்த்து பேசிக்கலாம்.

வேலை செய்யவே முடியவில்லை. வீட்டிற்கு சென்றுவிட்டேன்.

8 மணிக்கு போன் அடித்தது. எந்த நம்பர்னே தெரியல… இந்த நேரத்துக்கு எவண்டா பண்றது.

“இது ரமேஷா???”

“ஆமாம்… நீங்க யார் பேசறது”

“நாங்க இங்க வாட்டர் டேங்க் பக்கத்துல இருந்து பேசறோம்… இங்க குமார்னு யாரோ ஒருத்தருக்கு ஆக்ஸிடெண்ட் ஆகியிருக்கு. அவர் உங்க பிரண்டுங்களா???”

“ஆமாம்… அவர் எப்படி இருக்காரு??? எதுவும் பெருசா பிரச்சனையில்லையே”

“இல்லைங்க… தலைல ஹெல்மெட் போட்டீருந்ததால எதுவும் பெருசா இல்லை… இருந்தாலும் கை கால்ல எல்லாம் நல்லா அடிப்பட்டிருக்கு.. இங்க பக்கத்துலதான் St.John’s hospitalல சேத்துருக்காங்க… நீங்க யாராவது வந்திங்கனா நல்லா இருக்கும்”

“இதோ உடனே வரேன்”

ஹாஸ்பிட்டல்… எனக்கு பிடிக்காத முதல் இடம். சின்ன வயசுல எனக்கு அடிக்கடி உடம்பு சரியில்லாமல் போயிடும். அதனால் மருந்து சாப்பிட்டு சாப்பிட்டு மருந்து வாடையே பிடிக்காமல் போய்விட்டது.

குமார் எமெர்ஜென்ஸி வார்டில் இருந்தான். போனில் சொன்னது போல் லேசான அடியில்லை. கொஞ்சம் அதிகமாகவே அடிப்பட்டிருந்தது.

“நீங்க அவர் பிரண்டா???”

“ஆமாம்”

“அவருக்கு அவசரமா இரத்தம் தேவைப்படுது… நீங்க ரத்தம் கொடுக்க முடியுமா???”

“கண்டிப்பா…நான் ஏற்கனவே 2 தடவை கொடுத்திருக்கேன்”

“உங்க பிளட் குருப் என்ன???”

“B +ve”

“கடைசியா எப்ப பிளட் கொடுத்தீங்க???”

“காலேஜ் படிக்கும் போது. 2 வருஷமிருக்கும்”

“சரி வாங்க”

உள்ளே ஹைட், வெயிட் எல்லாம் செக் பண்ணாங்க… அப்பறம் இரத்தம் எடுக்குமிடத்திற்கு அழைத்து சென்றார்கள்.

என் செல் சிணுங்கியது…

Suma Calling….

“செல் போனெல்லாம் ஆப் பண்ணிடுங்க”

சரிங்க… செல் போனை ஆப் செய்தேன்.

பிறகு வெளியே வருவதற்குள் அரை மணி நேரம் ஆகிவிட்டது.

மணி பத்து…

நண்பர்கள் எல்லாம் வெளியே நின்று கொண்டிருந்தனர்.

“டேய்… பெரிய பிரச்சனை எதுவும் இல்லைனு டாக்டர் சொல்லிட்டாங்க!!! இன்னும் 10-15 நாள்ல சரியாயிடுமாம்” கருவாயன் சொன்னான்.

“பணம் ஒரு 10,000 வேணுமாம். நான் போயி எடுத்துட்டு வரேன். ரமேஷ் நீ கொஞ்சம் உன் வண்டி சாவியை தர முடியுமா??? ”

“இந்தா பத்திரம்… அப்படியே பெட்ரோல் போட்டுக்கோ”

அப்போழுதுதான் நியாபகம் வந்தது. செல் போனை இன்னும் ஆன் செய்யவில்லை. சரி… எப்படியும் இது செல் போன்ல பேசர விஷயமில்லை.

10 நாள் தானே…

குமாரின் பெற்றோர் வந்தவுடன் ஊருக்கு சென்றேன்…

தீபாவளி … மனதிற்கு வலியைத்தான் தந்தது… அவள்ட முன்னாடியே பேசியிருக்காலாம்.

சே!!! அவளை ஒழுங்கா, ரொமிங்கோட வாங்குனு சொன்னேன். இப்ப பாரு போன் பேசனும்னு நினைச்சாக் கூட முடியல.

“ஏன் கண்ணு ஒரு மாதிரியா இருக்க???”

“இல்லம்மா… குமார்க்கு அடிப்பட்டுடுச்சி அதனாலத்தான்”

“நீ ஒன்னும் கவலைப்படாதே!!! எல்லாம் சரியாயிடும்”

பத்து நாள் பத்து யுகங்களாக கடந்தது.

திங்கள் கிழமை காலையில் 8 மணிக்கெல்லாம் என் சீட்டில் இருந்தேன்.

சுமாவின் காலுக்காக எதிர்பார்த்து…
அவளுக்கு போன் செய்தாலும் “The number u r trying is currently not reachable”ஏ வந்தது.

செவ்வாய் கிழமை காலை 5:30 மணிக்கு கால் வந்தது…

Suma calling…

“ஏ!!! என்ன இவ்வளவு சீக்கிரம் கூப்பிடற”

“ரமேஷ்! நீ இன்னைக்கு கொஞ்சம் சீக்கிரம் ஆபிஸுக்கு வர முடியுமா???”

“ஏன் என்னாச்சி???”

“நீ நேர்ல வா!!! நான் சொல்றேன்”

“சரி…நான் 7:15க்கு சீட்ல இருப்பேன்”

“வேணாம் 8 மணிக்கு வா!!! போதும்”

“சரி”

அதுக்கு அப்பறம் தூக்கமே வரலை.

8 மணிக்கு அவளோட பில்டிங் லாபில வெயிட் பண்ணிட்டு இருந்தேன்.

நேராக பஸ்ஸில் இருந்து வந்தவள். என்னைப் பார்த்தவுடன், லேசாக கண் கலங்கினாள்.

“இரு!!! நான் போய் என் சீட்ல என் ஹாண்ட் பேகை வெச்சிட்டு வந்துடரேன்… அப்பறம் சாப்பிட போகலாம்”

“சரி”

2 நிமிடத்திற்குள் வந்தாள்…

“வா!!! போகலாம்”

“என்ன விஷயம் சொல்லு…”

“எங்க வீட்ல எனக்கு மாப்பிள்ளை பார்த்திருக்காங்க!!!”

ஒரு நிமிடம் பூமி சுற்றவது நின்றுவிட்டது போல் ஆகிவிட்டது…

“என்ன சொல்ற???”

“ஆமாம் ரமேஷ்!!! எங்க அப்பாவோட பிரண்ட் பையனாம்… USல இருக்கிறானாம்”

“அதுக்கு நீ என்ன சொன்ன???”

“நான் என்ன சொல்லனும்னு நீ எதிர்ப்பார்க்கிற???”

என்னிடம் பதில் இல்லை…

“ஒரு வாரம் உட்கார்ந்து அழுதேன்… உன்னை ரீச் பண்ணவும் முடியலை. உன் மனசுல என்ன இருக்குனும் எனக்கு தெரியல… நான் என்ன பண்ண முடியும்னு நினைக்கிற ரமேஷ்”

இதற்கும் பதில் இல்லை…

“உன்னைப் பற்றி என் அம்மாட்ட சொன்னேன்… எங்கம்மா என் கால்ல விழுந்து அழுதாங்க!!! என்னால மறுக்க முடியல”

இதை சொல்லவா என்னை 8 மணிக்கு வர சொன்ன???

“ரமேஷ்… நீ எதுவும் சொல்ல வேண்டாம். என்னை பொருத்தவரை நீ எதுவுமே சொல்லமலே இருந்த மாதிரி இருக்கட்டும்..நாம இனிமே பார்க்க வேண்டாம்… நான் இன்னைக்கு பேப்பர் போட போறேன்… நீ நல்லா இருக்கனும் ரமேஷ்”

அழுதுகிட்டே வேகமா திரும்ப போயிட்டா…

அவள் பிறந்த நாளுக்கு மூன்று நாட்களே இருந்தது. நான் உனக்காக தெலுகு பெசவும், எழுதவும் கத்துக்கிட்டேனே… அது எல்லாமே உனக்கு தெரியாமலே போயிடுச்சே???

உனக்கு நான் தெலுகுல என் கையால எழுதி வெச்ச அந்த கார்ட் என்னைக்கும் என் பெட்டியிலே இருக்கும்…

எப்படியோ ஒரு வருடம் ஓடிவிட்டது… நான் இன்னும் உயிரோடத்தான் இருக்கன்றது எனக்கே ஆச்சரியமாக இருந்தது

“டேய் மச்சான் … குமாருக்கு பிரோமோஷன் வந்திருக்கு… அதனால இன்னைக்கு அவனோட ட்ரீட்… வா PVR போவோம்”

எல்லோரும் PVR சென்றோம்…

முதலில் என் கண்ணில் பட்டது… பிரின்ஸ் மகேஷ் பாபு in “போக்கிரி”.

அங்கே கருவாயன் சொல்லிக் கொண்டிருந்தது என் காதில் விழுந்தது “அங்க பாருடா நம்ம கொல்டிய… நேரா தெலுகு பட போஸ்டரை பார்க்க போயிட்டான்”

கோழியின் அட்டகாசங்கள் – 3

இது கடைசி வருடம் நடந்த நிகழ்ச்சி…

கோழியும், இருமியும் டூ- வீலரில் சாய்பாபா காலணி போயிட்டு திரும்ப காலேஜ் வந்து கொண்டிருந்தனர். துடியலூர் பெட்ரோல் பங்கில் பெட்ரோல் போட வேண்டும்… (ஹாஸ்டலில் இருக்கும் அனைத்து வண்டியும் எப்போதும் ரிஸர்வில்தான் ஓடிக்கொண்டிருக்கும்)

(இருமி – வந்த புதிதில் அதிகமாக இறுமிக் கொண்டிருந்ததால் வந்த பெயர்)

இருமி வண்டியை ஓட்டிக் கொண்டிருந்தான்.

இருமி: கோழி ரைட்ல திரும்பனும் கையப் போடு…

கோழி: ஒகே

திரும்பும் போது பின்னால் இருந்த வந்த ஒருவன் கேவலமான வார்த்தைகளால் திட்டிவிட்டு சென்றான்…

இருமி: டெய் கோழி கைப் போட்டியாடா???

கோழி: ஏண்டா நீ சொன்ன உடனே போட்டுட்டன்… இன்னும் எடுக்கவே இல்லை…

இருமிக்கு ஒரு நிமிஷம் புரியாம என்னனு பாத்தா, கோழி இருமியோட தோள்ல கையப் போட்டிருக்கான் :-)))

இருமி: ஏண்டா!!! நீ என்ன என் லவ்வராடா???
பில்லியன்ல உக்காந்து என் தோள்ல கைப் போட்டு வரதுக்கு…
திரும்பறதுக்கு ரைட்ல சிக்னலுக்கு கைப் போடுனா தோள்ல கையப் போட்ருக்க :-X

பெட்ரோல் பங்ல போனவுடனே பார்த்தா முன்னாடி சக்கரத்துல காத்து ரொம்ப கம்மியா இருந்தது… துடியலூர் பெட்ரோல் பங் ரொம்ப சின்னது…

இருமி பெட்ரோல் போடுபவனிடம்: அண்ணே!!! முன்னாடி வீல்ல காத்து கம்மியா இருக்கு.. பக்கத்துல எங்கயாவது காத்து பிடிக்கிற இடம் இருக்கா?

பெ.போ: முன்னாடி வீல் தானே!!! இங்கயே லெக் பம்ப் இருக்கு அடிச்சிக்கலாம்… உள்ள இருக்கு போய் எடுத்துக்கோங்க…

இருமி: கோழி போய் லெக் பம்ப் எடுத்துட்டு வாடா…

உள்ளே போன கோழி கைல எடுத்துட்டு வந்ததை பார்த்து எல்லோரும் அரண்டு போயிட்டாங்க!!!

அவன் கைல இருந்தது Fire Extinguisher :-)))

கடைசி வருட ஜாவா லேப்:
கோழி OPயோட சிஸ்டம் பக்கத்துல உட்கார்ந்து கடலைப் போட்டுட்டிருந்தான்…

OP ஏதோ டவுட்னு என் இடத்துக்கு வந்து கேட்டான்… நானும் சரினு OP சிஸ்டத்துல என்னனு பொயி பாக்கலாம்னு போனேன்…

அங்க போனா Notepad அப்ளிக்கேஷனக் கானோம் (Java Program நாங்க Notepadல தான் போடுவோம்)…

நான்: OP, பிரோக்ராம் எங்க???

OP: கோழி Notepad எங்க காணோம்???

கோழி: டேய் சத்தியமா நான் எடுக்கலைடா…. வேணும்னா என் எடத்துல வேணாலும் போய் பாத்துக்கோ!!!

இதை கேட்டு லேபில் இருந்த எல்லோரும் :-)))))))

அட்டகாசம் தொடரும்…