கவிதை! கவித!! கவுஜ!!!

நேத்து எனக்கும் என் நண்பனுக்கும் நடந்த உரையாடலை உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்கிறேன்…

“டேய் பாலாஜி, ப்ளாக்ல கதையெல்லாம் எழுதறியே! நீ ஏன் கவிதை எழுத முயற்சி பண்ண கூடாது?”

“என்னது கவிதையா??? ஏன்டா யாரும் என் பிளாக் பக்கம் வரக்கூடாதுனு முடிவு பண்ணிட்டயா?”

“இல்லைடா… நீ எழுதறதை எல்லாம் கதைனு ஒத்துக்குறாங்க இல்லை… அதே மாதிரி கவிதையையும் ஒத்துக்குவாங்க”

“அட நாதாரி!!! இத சொல்லத்தான் போன் பண்ணியா?”

“இல்லடா மச்சி… நான் சீரியஸாத்தான் சொல்றேன்”

“டேய்!!! கவிதை எழுதனும்னா லவ் பண்ணனும்… நம்மளப்பத்தி தான் தெரியுமே. அப்பறம் நமக்கு எப்படி கவிதை வரும்”

“டேய் லூசு… அதெல்லாம் ஒண்ணும் இல்லை… பாரதியார் எழுதல… அவர் என்ன லவ்வா பண்ணாரு”

“டேய் அவர் லவ் பண்ணாரா இல்லையானு நமக்கு எப்படிடா தெரியும். அவர் எல்லா பாட்டுலையும் கண்ணம்மானு ஒருத்தவங்க வருவாங்க… ஒரு வேளை அவருக்கும் லவ் ஃபெயிலர் இருந்திருக்கலாம். விட்டா மணிரத்னம் டைரக்ட் பண்ணல அதே மாதிரி நீயும் டைரக்ட் பண்ணுனு சொல்லுவ”

“அதெல்லம் தேவையில்லைடா… சமுதாய கோபமிருந்தா தானா கவிதை வரும்”

“அது என்னடா கோபம்? “

“இந்த சமுதாயத்து மேல உனக்கு கோபமிருக்கா இல்லையா? உண்மைய சொல்லு”

“ஆமாம்…கண்டிப்பா”

“என்ன கோபம்???”

” அஜித் படத்தையும், கேப்டன் படத்தையும் தொடர்ந்து ஃபிளாப் ஆக்கறாங்க இல்லை.. அதனால கொஞ்சம் லைட்டா கோபமிருக்கு. அதெப்படி உனக்கு தெரிஞ்சிது?”

“போடா நாயே!!! அன்னைக்கு கமல் கவிதைக்கு “சூப்பர்.. அருமையா எழுதியிருக்காரு”னு பின்னூட்டம் போட்டிருந்த”

“ஓ!!! அதுவா? ஒண்ணுமே புரியலை… எல்லாரும் அட்டகாசமா இருக்குனு சொல்லிட்டாங்க… கமல் எப்படியும் நல்லாதான் எழுதியிருப்பாருனு அந்த மாதிரி பின்னூட்டம் போட்டுட்டேன். இதெல்லாம் இப்ப ஏன்டா நோண்டற?”

“உன்கிட்ட இத கேட்டது என் தப்புதான்… நான் போனை வெக்கறேன்” சொல்லிட்டு வெச்சிட்டான்.

நானும் இத பத்தி ரொம்ப யோசிச்சேன்… அப்ப ஒரு சந்தேகம் வந்துச்சு. திருக்குறள் கவிதையா???
யார்ட்ட கேக்கலாம்னு தெரியல… சரினு நம்ம நண்பன் ஒருத்தனுக்கு போன் பண்ணேன்.

“டேய் மச்சி ஒரு பயங்கரமான சந்தேகம்டா”

“என்னடா??? சிக்கன் சாப்பிட்டா சிக்கன்குனியா வருமானா? அந்த சந்தேகத்துலதான் நான் மட்டன் சாப்பிட்டு இருக்கேன்”

“அதெல்லாம் இல்லை. திருக்குறள் கவிதையா?”

“என்னடா திடீர்னு இப்படி கேட்டுட?”

“சொல்லு… அது கவிதையா?”

“இல்லைடா மச்சி… கவிதைனா கடைசி வார்த்தை எதுகை, மோனைல வரும் இல்ல”

“அப்ப அது ஒருவேளை கட்டுரையா இருக்குமோ???”

“இருக்கலாம். ஆனால் கட்டுரைனா பெருசா இருக்கும்டா. எதுக்கும் நீ நம்ம பாண்டிய கேளு அவந்தான் இதுல எல்லம் பெரிய ஆளு”

சரினு பாண்டிக்கு போன் செய்தேன்

“டேய் பாண்டி ஒரு சந்தேகம்”

“என்ன சொல்லு”

“திருக்குறள் கவிதையா?”

“ஆமாம். இதுல என்ன சந்தேகம்”

“எப்படி சொல்லற?”

“திருக்குறள் படிச்சா உனக்கு புரியுமா?”

“புரியாது?”

“திருக்குறள் பாட புத்தகத்துல எந்த பகுதியில வருது?”

“செய்யுள் பகுதில”

“முக்கியமான ஒண்ணு… “உன்னருகே நானிருந்தால்”ல பார்த்தி என்ன சொன்னாரு?”

“என்ன சொன்னாரு?”

“ஒரு வரி எழுதும் போது அந்த வரில நிறைய இடமிருந்தாலும் அடுத்த வரில எழுதுனா அது தான் கவிதைனு சொன்னாரில்லை”

“ஆமாம்”

“அப்ப திருக்குறள் கவிதை தானே???”

“ஆமாம்டா மச்சி… நீ பெரிய ஆள்தாண்டா”

————————————

பி.கு: கவிஞர்களே… இது உங்களை கிண்டல் பண்ணி எழுதின பதிவு இல்லை. எந்த கவிதை படிச்சாலும் நமக்கு ஒண்ணும் புரிய மாட்டீங்குதுங்கற ஃபீலிங்ல எழுதனது. தப்பா எடுத்துக்காதீங்க 😉